Bugun darsdan so‘ng hovli burchagida cho‘kkalab bobomning arqon almashtirayotganini tomosha qildim. Kedr daraxtlari orasiga karbamid qoplari va plastik arqonlar bilan bog'langan o'sha belanchak men bilan etti yildan beri.
Esimda, birinchi marta uning ustiga o'tirganimda, erga etib borish uchun oyoq uchida turishim kerak edi. Boboning qo'llari katta va issiq edi; mayin surish bilan shamol mening gulli yubkani to'ldirdi. "Yuqoriroq!" — deb qichqirdim arqonlarni mahkam ushlagancha, pastdagi yerning uzoq-uzoq ko‘rinayotganini, xuddi uchar qayiqda yurgandek ko‘ringanini kuzatib. O‘shanda men har doim yuqoriga tebransam, bulutlar ichida yashiringan paxtaga tegishim mumkinligini his qilardim.
Keyinchalik, belanchak arqonlar daraxt tanasiga chuqur oluklar o'yib, oyoqlarim erga mahkam tegishi mumkin edi. Yozning bir oqshomida men bobomning Katta Kepak haqidagi gapini tinglab, egilib, shudring bilan qoplangan sadr barglariga- etagimni surib, salqin va tetiklantiruvchi his qildim. Kutilmaganda, bir paytlar harakatlanish uchun turtilishi kerak bo‘lgan yog‘och taxta endi ohista surish bilan havoga uchirilishi mumkinligini angladim.
Bugun arqonni almashtirganimdan so'ng, men yolg'iz o'tirdim. Botayotgan quyosh ingichka arfa toriga o‘xshab uzun soya soldi. Ko‘zlarimni yumib, eng baland nuqtaga tebrandim, shamol qulog‘imga “Mana, endi o‘zing uchasan” deb shivirlaganini eshitdim. Belanchakning yoyi boladan o'z ritmini boshqara oladigan o'smirga o'sish sirini saqlaydi.
Qo‘nganimda daraxt tanasidagi arqon izlari chuqurlashib ketganini ko‘rdim. Vaqt o‘tib qolgan o‘sha izlar, aslida, bolalikda yozilgan she’r satrlari edi.